le contrat social

L'ordre social ne vient pas de la nature ; il est fondé sur des conventions

PvdA’er haalt bakzeil en verlaagt de uitkeringen naar Marokko

Kabinet zegt uitkeringsverdrag met Marokko op
Door: Gijs Herderscheê, Jan Hoedeman Volkskrant 8 oktober 2014, 18:36

Na een ruim een jaar moeizaam en vergeefs onderhandelen met de Marokkaanse regering, zet Nederland de ultieme stap: het zegt het verdrag met Marokko over uitkeringen op. Het voorstel van minister Lodewijk Asscher van Sociale Zaken staat geagendeerd voor de ministerraad van vrijdag, zo bevestigen diverse goed ingevoerde bronnen op het Binnenhof.

Het gaat om het verdrag waarin de export van kinderbijslag, het kindgebonden budget en nabestaandenuitkeringen is geregeld. De gesprekken over aanpassing zijn vastgelopen. Nederland zal voor nieuwe gevallen de uitkering verlagen naar de Marokkaanse koopkracht, voor al lopende uitkeringen kan dat niet.

Het op handen zijnde kabinetsbesluit heeft vooral een politieke signaalwerking. In 2015 zal het naar verwachting slechts enkele miljoenen euro’s opleveren. blauwe blazer Asscher eitje

Asscher heeft steeds gewaarschuwd voor de risico’s. Het bestrijden van fraude met sociale uitkeringen zal worden bemoeilijkt, vreest hij. Nu werkt de Marokkaanse overheid nog mee om daar te laten controleren of bijstandsgerechtigden daar vermogen – spaarrekening, land, een huis – hebben.

Kort voor de zomer liet het kabinet weten in `complexe’ onderhandelingen te zijn waar nog geen begin van overeenstemming mogelijk leek. Asscher zou tot eind september, begin oktober verder spreken met de Marokkanen en dan een beslissing nemen. In een brief aan de Tweede kamer schreef Asscher in juni dat hij eenzijdig opzeggen onverstandig vond. De Kamer had toen net een VVD-motie aangenomen die Asscher opriep dat zo nodig wel te doen. Hij is hij nu kennelijk over zijn bezwaren heen gestapt.

Minister Frans Timmermans van Buitenlandse Zaken verwacht diplomatieke schade in de betrekkingen met Marokko. Hij moet inschatten of het dat waard is. Economische schade wordt gevreesd door minister Henk Kamp van Economische Zaken. Marokko is op meerdere economische terreinen een belangrijke partner voor Nederland, zo heeft Kamp Asscher laten weten.

bommel en poes over Asscher

Door: Gijs Herderscheê
Volkskrant 10 oktober 2014, 02:00

Vandaag bespreekt het kabinet het voorstel van Asscher om het sociale zekerheidsverdrag met Marokko uit 1970 op te zeggen.

De PvdA-fracties in Tweede en Eerste Kamer waren ook tegen het wetsvoorstel dat een einde maakt aan de export van de kinderbijslag. In de senaat stemde de PvdA ook tegen het ‘woonlandbeginsel’ waarmee de uitkeringen worden verlaagd tot het koopkrachtniveau in het ontvangende land.

Asscher gelooft echter wel in deze wetten. Het gaat hem niet zozeer om de opbrengst – enkele miljoenen – maar om het principe.
principe-asscher Asschers geloof mag blijken uit de verdediging van het wetsvoorstel dat de export van kinderbijslag stopt. Bij een van zijn eerste optredens in het parlement eind 2012 verdedigde Asscher in de senaat dat voorstel van zijn voorganger Henk Kamp (VVD). Asscher kreeg toen alleen de PVV aan zijn zijde, waarop hij de behandeling opschortte. Als hij enige bedenking had gehad, had hij het voorstel ook kunnen intrekken. -Senior PvdA principes

 

 

 

Het opzeggen van het verdrag met Marokko mag dan een typisch VVD-ding zijn, maar het heeft een bredere werking dan sociale zekerheid alleen.
Het raakt de verhouding tussen Nederland en Marokko in breedste zin.

Verzuring van de relatie met Marokko heeft potentieel de meeste gevolgen voor het ministerie van Veiligheid en Justitie, voor minister Ivo Opstelten (VVD) en staatsecretaris Fred Teeven (VVD). Zij hebben de samenwerking met hun collega’s in Marokko sterk verbeterd. Daardoor worden criminelen die na misdrijven in Nederland naar Marokko vertrokken, daar vervolgd en berecht. Ironisch genoeg krijgt VVD’er Henk Kamp als minister van Economische Zaken de gevolgen voor de handelsbetrekkingen voor de kiezen. Ironisch, omdat Kamp als voorganger van Asscher op Sociale Zaken ook een voorstander van de ‘harde’ lijn was.
henk kamp VVD volgt orders op

Advertisements

Amerika’s shutdown is mede een gevolg van de lakse lamlendigheid van ‘links’ …

Hoe een conservatieve minderheid de VS lamlegt
Bas den Hond –  in TROUW 17/10/2013, 07:47

 government no working - 8 cm breed

“Het was maar een moment, een incident kun je het niet eens noemen. Vorige week zondag zette het politieke praatprogramma ‘Meet the Press’ de Republikein Tom Graves, een lid van het Huis van Afgevaardigden dat de ramkoers van zijn partij voluit verdedigt, tegenover zijn partijgenoot Peter King. Toen deze werd geïntroduceerd als ‘gematigd’, vertrok zijn gezicht even. “Ik noem mezelf liever een Reagan-conservatief”, zei hij haastig.

Dat was symptomatisch. Ook Republikeinen van de oude stempel, die niets zagen in het stilleggen van de overheid ruim twee weken geleden, laat staan in het tegenhouden van verdere staatsleningen zoals dat voor vandaag dreigde te gebeuren, willen zo rechts mogelijk lijken.”

SHUThyperpartisanship - 70 procent

unclesamlocked_7 cm breed + tekst better dead ...

Jerry Mager (17/10/2013)

Hetgeen in Amerika gebeurt, is net zo goed ‘links’ aan te rekenen, niet alleen ‘de conservatieven’ of extreem rechts van de Republikeinen. Amerika is een land van extremen en extremisten aan het worden. Wat de lamlendigheid van ‘links’ in de VS teweegbrengt, hebben we de afgelopen 16 dagen breed uitgemeten gekregen. In Nederland hield een VVDpremier tot tweemaal toe een voordracht, waarvan de tweede – de Dreeslezing van 14 oktober 2013 – niets te raden overliet waar het gaat om onversneden ‘neo-liberale ideologie’ – nou ja, wat daarvoor doorging ….  Wilders [een oud-VVD’er en leider van een ‘beweging’, geen politieke partij] wil stunten met Marine le Pen. Links blijft in alle talen zwijgen, levert geen tegenspel, biedt geen alternatieven, verzáákt vreselijk en plakt enkel op het pluche. Geen wonder dat het establishment van de PvdA, ooit Drees’ partij, bij de VVD in bed kruipt. Hoeveel van zulke onappetijtelijke ideeënhutspot willen we?

Twee politici Rutte - .... op bankje  60 proc + namen

    mickey als piccolo + tekst vreemdgaan

In Le Monde Diplomatique van deze maand zegt Evelyne Pieiller het kraakhelder: de afwezigheid van ambities bij links of haar onvermogen die te verwezenlijken, moedigt/zet extreem rechts aan tot het ons overvallen met haar meest ‘winstgevende’ (‘porteuse’: voor het neo-liberale establishment althans) ideeën.

Kundig, bekwaam en verantwoordelijk oppositievoeren, hoort namelijk evengoed tot de burgerplichten van verantwoordelijke politici in een volwassen democratie.

Slob en Vd Staaij - 80 proc + Gods water, zelf droge voeten

Marijnisse in korte broek - de waarheid 80 proc. + tekst Sauer

* * *

Rutte: H.J. Schoo-lezing: Nederland bij de tijd brengen: verandering én zekerheid  (Toespraak | 02-09-2013) http://www.rijksoverheid.nl/documenten-en-publicaties/toespraken/2013/09/02/h-j-schoolezing-van-minister-president-mark-rutte-amsterdam.html

“H.J. Schoo benoemde de dingen graag zoals die zich aan hem voordeden. Heersende opinies zeiden hem niet zoveel. Laat ik daarom vandaag in die geest beginnen en allereerst de olifant die daar in de hoek staat een hand geven. U hebt hem vast ook zien staan. ‘VISIE, staat er in hoofdletters op.”

Sterke mensen, sterk land. Over het bezielend verband in de samenleving (Toespraak | 14-10-2013) Dreeslezing van minister-president Mark Rutte, Den Haag, 14 oktober 2013 http://www.rijksoverheid.nl/documenten-en-publicaties/toespraken/2013/10/14/sterke-mensen-sterk-land-over-het-bezielend-verband-in-de-samenleving.html

“Stel dat Willem Drees nu premier zou zijn, dan vermoed ik dat hij daar net zo positief over zou zijn als ik. Want als een ding mij in de voorbereiding op deze bijeenkomst weer is opgevallen, dan is dat het realisme van Drees over de rolverdeling tussen staat en samenleving. Een realisme dat doorklinkt in zijn voorkeur voor de term waarborgstaat boven het begrip verzorgingsstaat.

In Zestig jaar levenservaring, het boek dat hij enkele jaren na zijn aftreden als minister-president publiceerde, schreef hij onder meer: ‘De verscheidenheid in levensomstandigheden is te groot dan dat elke moeilijkheid door algemene voorzieningen zou worden bestreken.’ En ook vond hij dat er geen reden was – en ik citeer opnieuw – ‘(…) om af te zien van inspanning van het bedrijfsleven en van ieder persoonlijk, om tot aanvulling te komen.’ …………….  ……………… De staatsrollator voor iedere 65+’er en de gesubsidieerde volksdanscursussen en mannenpraatgroepen uit de jaren ’70 waren niet helemaal wat hem voor ogen stond toen hij vlak na de oorlog de Noodwet Ouderdomsvoorziening tot stand bracht.”

 

Recessie?! Laat het volk toch meer auto’s kopen en vooral veel koekjes in het bad eten!

door Jerry Mager
gepost op NELPUNTNL.NL, 16 aug. 2013

“At moments of great stress, the bourgeoisie was sometimes able to employ codes of personality in public as a tool to dominate workers in revolt. This transpired through a new agency: the politician who had become a believable, moving public performer, a personality of authority who could impose on his working-class audience that discipline of silence which the bourgeois audience normally imposed on itself in the domain of Art. The result was the temporary, but often fatal, suspension by workers of their own demands.”

Richard Sennett (1986:224): The Fall of Public Man

De recente oproep van VVD-premier Mark Rutte om meer auto’s te kopen, doet onweerstaanbaar denken aan die beruchte uitroep van koningin Marie Antoinette. Toen haar werd verteld dat het volk opstandig werd omdat het geen brood meer had, riep ze uit: Maar laat die brave lieden dan koekjes en gebakjes eten!

Natuurlijk is Ruttes oproep bedoeld voor die VVD-stemmers die al twee of meer auto’s bezitten (Bernard Wientjes is met badkuipen rijk geworden), maar dat begrijpt lang niet iedereen meteen. In deze tijd kan zeker een VVD’er zo’n uitroep uitkrijten zonder meteen als ernstig gesjeesde komiek te worden afgevoerd naar een geprivatiseerd dolhuis.
Onthutsender dan deze kreet van meneer Mark Rutte vind ik echter dat er geen reactie op volgde van de zogenaamde ‘linkse’ partijen.
Niets, niente, nada over bijvoorbeeld onze eindige fossiele brandstoffen en metalen (waar die auto’s nog steeds overwegend op rijden en van worden gemaakt), over nog meer asfalt en verkeersopstoppingen, over atmosfeervervuiling, of over ons lachwekkend geprivatiseerde openbare vervoer dat autistisch met zichzelf concurreert om ten opzichte van elkaar, dus onderling, “de goedkoopste” te zijn. Je zou zeggen: inkoppertjes te over.
Helemaal niets. In plaats daarvan staan de voorpagina’s van onze kranten vol met wansmakelijke berichten en pseudo-analyses over de (on-)fatsoenlijke wijze waarop de concurrentie aandacht besteedt aan het overlijden en de aanstaande begrafenis van een lid van het koninklijk huis.

We zijn van een drama-democratie verder geatrofieerd naar een kolder-en-klucht-kermis zonder dat we het zelf doorhebben. Misschien geven we er ook geen serieuze zier om, want iets ertegen doen blijkt steeds onmogelijker. Dan kun je er ook maar het beste van maken: een opperclown aanstellen over al die hooggesalarieerde potsierlijke paljassen daar onder die Haagse kaasstolp, en doen alsof je oprecht applaudisseert voor de nuffige narrenwijsheid die ze met bakken over ons plegen uit te storten.

“De wijzen moeten het monopolie van de geldmarkt verwerven: daarboven verheven door hun levenswijze en doelen, en koersbepalend voor de rijkdom- : het is absoluut nodig dat de hoogste intelligentie de koers van de rijkdom bepaalt.”

Friedrich Nietzsche (1992: [344]): Herwaardering van alle waarden

“Much has already been written, and much more will be, about the complex relationship between the British people’s ‘structures of feeling’ and the media’s coverage of Diana’s death. ( )
There can, however, be little doubt that the impact of the event on the United Kingdom would have been very different had it not been for the manner in which it was defined by the media from the outset as a national crisis.”

Brian MacNair (1998:49): The Sociology of Journalism

Literatuur:

Brian McNair (1998): The Sociology of Journalism / London, New York, etc.: Arnold – Hodder / ISBN 0-340-70615-5

Friedrich Nietzsche (1992/1940): Herwaardering van alle waarden (vertaling van Umwertung aller Werte) / Amsterdam, Meppel: Boom – vertaler: Thomas Graftdijk / ISBN 90-5352-351-0

Richard Sennett (1986/1977): The Fall of Public Man / London, New York, etc.: Penguin / ISBN 978-0-14-100757-1

Onze universiteit is een koekjesfabriek geworden …

door Jerry Mager
(donderdag 2 mei 2013)

War is peace.
Freedom is slavery.
Ignorance is strength.

Doublethink means the power of holding two contradictory beliefs in one’s mind simultaneously,
and accepting both of them.

The best books… are those that tell you what you know already.

Until they became conscious they will never rebel, and until after they have rebelled they cannot become conscious.

The choice for mankind lies between freedom and happiness and for the great bulk of mankind, happiness is better.

― George Orwell, 1984

De managersuniversiteit is failliet: Tijd voor verandering! Onder deze titel vond donderdag 25 april 2013 in de aula van de VU aan de De Boelelaan te Amsterdam het symposium plaats van het ‘Platform Verontruste VU’ers ‘ – van 16:00-18:00.
De medewerkers-wetenschappers-docenten staat het water aan de lippen, zij willen af van het bedrijfsmatige modeldenken onder ‘ leiding’ van managers. Ze staan met hun rug tegen de muur, vluchten kan nergens meer naartoe, want alles is inmiddels gecommodificeerd – tot vermarktbare handelswaar benoemd – en managers maken overal de dienst uit. Alleen de moneymakers (geneeskunst, farmacie en nog wat bèta-departementen) zullen nog enigszins ‘ vrij’ kunnen werken – zo lang ze tenminste geld in het laatje brengen. De rest dient als behang en franje en natuurlijk als excuus voor management-banen, de overhead, die in feite parasiteert, al mag je dat nooit hardop zeggen.

De tegenwoordige universiteit is een grote koekjesfabriek die diploma’s uitspuwt en gecertificeerden aflevert. Wetenschappelijke fraude en corruptie in vele vormen en gradaties, is daar onlosmakelijk mee verbonden, evenals het controleren en disciplineren van de werkers, vooral middels ‘auditing’. Kort door de bocht – u moet de boeken vooral zelf lezen en analyseren – vat ik de geschiedenis die voorafgaat aan waarvoor we op 25 april daar in die VU-aula zaten schetsmatig samen met verwijzing naar drie boeken: 1)The Great Transformation (1944) van Karl Polanyi; 2)The Managerial Revolution: What is Happening in the World (1941) van James Burnham en 3) Animal Farm (1945) van George Orwell.
Momenteel zitten we (althans in West- Europa en de VS) in een fase die volgens mij goed is te begrijpen vanuit het perspectief dat deze boeken aanreiken. Hieronder in steekwoorden de drie boeken.

Ad 1) Karl Polanyi behandelt de commodificatie van land, arbeid en geld, om deze geschikt te maken ter verhandeling op de markt. Voornaamste aanleiding en oorzaak was de industriële revolutie met zijn massaproductie. Van de drie entiteiten liet en laat arbeid zich het moeilijkste commodificeren. Zeker hoofdarbeid. Commodificatie is wezensvreemd aan lesgeven, onderwijzen en doceren en het behandelen van dergelijke arbeid als marktwaar is een kunstmatig gebeuren dat vele ernstige nadelen, negatieve externalities, met zich brengt. Het meeste nefaste is het ontnemen van hun beroepstrots aan de vaklui en de demoralisatie van die beroepsuitoefenaren. Het is een pernicieus proces van gestage erosie dat al vele decennia de kwaliteit van ons onderwijs over de hele linie en in den brede uitholt en aantast en moeilijk zal zijn terug te draaien. Het is immers alleen baron Münchhausen gegeven zichzelf bij de haren uit het moeras te trekken.
Commodificatie gebeurt vooral om de managers gereedschappen te verschaffen waarmee zij hun pseudo-controletaken (vooral doorlopende ‘auditing’) kunnen uitoefenen.
Waar de commodificatie van geld toe heeft geleid, bewijzen de mondiale financiële crises, die volgens mij alleen in hevigheid en omvang zullen toenemen. Bij onze onderwijsinstellingen zijn de afdelingen Financiën en Vastgoed inmiddels alles-dominerend en de productie van diploma’s staat min of meer in dienst van die twee. Marketing vervult onder het mom van Communicatie & Voorlichting een minstens zo dominante rol. Kennisverwerving en – overdracht (Bildung al helemaal niet meer!) is niet langer het primaire proces – terwijl we in Newspeaktermen (zie Orwells 1984) om de oren worden geslagen met ‘De Kenniseconomie’.

Ad 2) James Burnham vertelt over de machtsovername door de managers (de bewindvoerders) die de kapitalisten allengs verdrongen en nu als lege posities bewegen op een soort van virtueel schaakbord van controle en macht. Zij brengen zelf niets tastbaars voort, zij managen alleen maar en worden daar royaal voor betaald, royaler dan degenen die het eigenlijke werk verrichten. Van dienaren zijn ze sluipenderwijs bazen en opzieners geworden, rasechte koekoeksjongen. Ik denk in dit verband altijd aan het Dickens-personage Uriah Heep.

Ad 3) George Orwell tenslotte illustreert met zijn satire Animal Farm dat het maatschappelijk proces overal op deze planeet op hetzelfde uitdraait. Oorspronkelijk geschreven om het communistische systeem aan de kaak te stellen, is Animal Farm vandaag de dag integraal toepasbaar op onze op democratische leest geschoeide maatschappij: er zullen altijd meesters/uitbuiters en slaven/uitgebuiten zijn. Overal ter wereld en onder welke ideologische denominatie dan ook. Het oppervarken Napoleon dat de scepter zwaait over de Boerderij der dieren, staat exemplarisch voor de moderne manager, inclusief de parallelle fancy titels en catchy functieomschrijvingen: “pigs liked to invent for him such titles as Father of All Animals, Terror of Mankind, Protector of the Sheep-fold, Ducklings’ Friend, and the like”. Het meest kenmerkende aan Orwells varkens en de parallelle moderne managerskaste echter is het zinloze (papier-)werk dat ze verrichten:

“Somehow it seemed as though the farm had grown richer without making the animals themselves any richer-except, of course, for the pigs and the dogs. Perhaps this was partly because there were so many pigs and so many dogs. It was not that these creatures did not work, after their fashion. There was, as Squealer was never tired of explaining, endless work in the supervision and organisation of the farm. Much of this work was of a kind that the other animals were too ignorant to understand. For example, Squealer told them that the pigs had to expend enormous labours every day upon mysterious things called “files,” “reports,” “minutes,” and “memoranda”. These were large sheets of paper which had to be closely covered with writing, and as soon as they were so covered, they were burnt in the furnace. This was of the highest importance for the welfare of the farm, Squealer said. But still, neither pigs nor dogs produced any food by their own labour; and there were very many of them, and their appetites were always good.” (het staat in Chapter X)

Tussen de mensenmanagers en de varkensbazen bestaat geen wezenlijk verschil, beide hebben hetzelfde belang, het arbeidsprobleem: “ Between pigs and human beings there was not, and there need not be, any clash of interests whatever. Their struggles and their difficulties were one. Was not the labour problem the same everywhere?”

Of, op welke wijze en wanneer de wal het schip tenslotte zal keren, vind ik een boeiende en ook een ietwat beangstigende vraag. Op internet kunt u veel googelen over de drie door mij genoemde boeken en auteurs. De boeken zijn te koop. Burnham antiquarisch zelfs in Nederlandse vertaling bij Leopold: Machtsvorming der bewindvoerders.

Een hoopgevend bericht vind ik dat enkele belangrijke Duitse(!) universiteiten besloten schijnen te hebben niet langer aan de algehele verdwazing mee te doen en geen data meer zullen aanleveren ten bate de internationale rankings, waarmee universiteitsbestuurders de blits maken, elkaar de loef afsteken en hun onderlingen onder sim houden.

Staatsmanschap in de VS nu toch verkrijgbaar …?

Tinneke Beeckman in De Standaard /  maandag 28 januari 2013

* verkorte versie – zie DS voor compleet artikel

Inzien welke politieke conflicten de toekomst bepalen en uitsluitend handelen vanuit dat inzicht. De Amerikaanse president Abraham Lincoln (1809-1865) deed het, en daarom heeft Steven Spielberg zopas een film aan zijn staatsmanschap gewijd. Je kan dat staatsmanschap illustreren, zoals Spielberg doet, door in te zoomen op Lincolns inspanningen om de slavernij af te schaffen.

Maar Lincolns grootsheid toont zich evengoed in kleinere beslissingen, zoals politieke benoemingen. Bij de aanstelling van Salmon Chase als opperrechter van het Hooggerechtshof, bijvoorbeeld. Toen schreef Lincoln: ‘Ik zou mezelf verachten als ik zou toelaten dat persoonlijke redenen mijn oordeel over de geschiktheid van Chase voor zijn post zouden beïnvloeden.’
Nochtans verraste hij vriend en vijand met zijn keuze, want de wederzijdse afkeer tussen beide heren was een publiek geheim. ( …………)
In juni 1864 stuurde Lincoln Chase eindelijk wandelen. Maar aan het begin van zijn tweede ambtstermijn benoemde hij hem dus tot rechter. Met vergevingsgezindheid had die beslissing weinig te maken. Lincoln achtte Chase gewoon geschikt voor die taak. Hij vertrouwde erop dat Chase als hoogste jurist van het land de rechten van iedereen zou verdedigen. En dat had de president juist ingeschat: Chase beëdigde de jonge advocaat John Rock, de eerste zwarte jurist die voor het Hooggerechtshof pleitte.
In Spielbergs epos komt dat verhaal niet voor. De regisseur bouwt een spanning op rond Lincolns dilemma tussen enerzijds een bloedige burgeroorlog beëindigen en anderzijds de slavernij afschaffen. Die slavernij bestond nog, ondanks de stelling in de Onafhankelijkheidsverklaring (1776) ‘that all men are created equal’. Maar de slavernij was ouder dan de Verenigde Staten zelf, en de founding fathers hadden haar niet verboden. Lincoln trachtte dus een tekortkoming in de oorspronkelijke grondwet recht te zetten.
( …………………)
Wie wil weten hoe staatsmanschap eruit ziet, kan vandaag dus in de bioscoop terecht. Wat een verademing, die film.

REACTIES

Op 28 januari 2013, zei Jerry Mager:

Antonio P., Eddy Verhaeghe en Bart Hears demonstreren met hun reacties dat de perceptie die wij tegenwoordig van politici hebben een gans andere is dan voorheen. Mag ik zeggen dat wij – net als trouwens de politiekers – cynischer zijn dan de mensen destijds? Ook niet zo gauw meer onder de indruk van “autoriteiten” en instituten. Mw. Beeckman en Bart Haers slaan beiden de nagel op de kop – ik parafraseer: wie vandaag de dag wil scoren in de politieke arena moet mediageniek (whatever that might be) zijn, geoliede contacten met de krantenuitgevers onderhouden, over een effectief PR- en Reclame-bureau beschikken en goed in de slappe was zitten. Als je een Spielberg zou kunnen inhuren om je “boodschap” over het voetlicht te brengen, zit je niet slecht. Lincoln was de eerste Republikeinse president. Obama is een Democraat. Zou deze film misschien al te waarderen zijn als de opmaat voor de komende presidents-verkiezingen in de VS?

Op 28 januari 2013 reageert Bart Haers op Mager:

Wat het laatste betreft, mag u de omkering in de ideologische positie niet ontgaan: Ooit waren de democraten veeleer conservatief en de Republikeinen vooral lieden die zich bezig hielden met wenselijke verandereingen. Wat Mevrouw Beeckman voorop stelt, denk ik, is meer dan wat uw parafrase impliceert. Ik denk zelfs dat er een tegenspraak is tussen uw kijk en de visie van mevrouw Beeckman. Zij schrijft dat je als politicus (m/v) best enige listige sluwheid aan de dag kan leggen. Alleen, het verschil tussen mensen als Lincoln, Churchill en in onze tijd Jacques Delors, ten aanzien van een WIlders of de gewone afgevaardigde? De eersten hanteerden hun sluwheid ten behoeve van het algemeen belang, de tweede voor eigen doeleinden. Pas achteraf kan blijken wat nu bewondering verdient en wat mateloze afkeuring. En ik dacht dat de film pas na de 5 november in roulatie is gebracht, maar ik ben er niet zeker van.

Op 28 januari 2013, zei Morgane le Fay:

Het is allicht preken voor de ganzen, maar mag ik de goegemeente eraan herinneren dat het meervoud van samenstellingen met -man niet -mannen is maar -lui of -lieden? Het zijn dus geen vakmannen, staatsmannen etc. maar vaklui, staatslieden… Een mens zou hopen dat dergelijke seksistische meervouden lang geleden en voor immer waren verzwonden, maar de menselijke hardleersheid kent blijkbaar geen grenzen. Terloops, voor sneeuwmannen maak ik graag een uitzonderling (pun intended).

Op 28 januari 201 reageert Jerry Mager op Morgane:

Morgane, u refereert aan de tijden van Koning Arthur. Toen golden die meervouden inderdaad. Tegenwoordig zeggen we: personen. Om te voorkomen dat we als seksist aan de kaak worden gesteld (op de Grote Markt van You Tube bijvoorbeeld). Dus sneeuwpersonen s.v.p., al vind ik sneeuwpoppen toch lieflijker klinken. En hoe denkt u over de Verschrikkelijke Sneeuwman in het meervoud te spreken? Een is erg genoeg, dat wel.

Op 28 januari 2013, zei Morgane le Fay:

Niet Erg, Verschrikkelijk! Geachte heer Mager, ik heb geen moeite, behalve esthetische, met timmermensen en staatspersonen, maar vakmannen en staatsmannen doen mijn Avalonse maag keren. Liever -lui dan -mannen, zeg ik. Sneeuwpoppen mogen dan al het Nederlandse winterlandschap domineren, in de Wereldstad Antwerpen worden dergelijke effegieën al snel ‘snieuwpoepen’ en dat willen we niet, wel?

Op 28 januari 2013, zei Jerry Mager:

@ Morgane, dat Antwerpen een metropool is geef ik u grif en gaarne toe! En toch gezellig, dus dubbelop top. Ik weet wat ‘poepen’ in het Zuidnederlands betekent, dus ‘snieuwpoepen’ zal wel een erg koude, misschien zelfs ‘ frigide’ (?) aangelegenheid zijn – als de ‘mannen’ of de ‘lui’, ‘hem’ tenminste kunnen terugvinden, in de kou. U merkt het: wij zijn altijd in het nadeel.

Op 28 januari 2013, zei Roger Vyverman:

Lincoln nam in zijn cabinet inderdaad politieke rivalen op. Hij wenste rondom zich ook ( bekwame ) mensen die hem slecht nieuws konden brengen. Het boek ‘Team of Rivals’ van Doris Goodwin, waarop Spielberg’s film gebaseerd is, gaat hierover. Het lijkt evenwel niet correct, zoals Beeckman stelt dat hij vredesakkoorden uitstelde wegens vrees van inmenging van het Zuiden. Lincoln was overtuigd van de superioriteit van het blanke ras, maar keurde slavernij af. Hij vond dat afschaffing van de slavernij een militaire noodzaak was, men moest de zwarten onttrekken aan de oorlogsinspanning van het zuiden: “We must free the slaves or be ourselves subdued”, zei hij in juli 1862. Men kon hem overtuigen te wachten tot na het winnen van een grote veldslag op het Zuiden, omdat anders de emancipatie als een wanhoopsdaad zou beschouwd worden. De overwinning bij de Battle of Antietam op 17 September 1862 kwam daarom als een bevrijding en op 1 januari 1963 kwam de ‘Emancipation Declaration’.

Op 28 januari 2013 omstreeks 11:34, zei Roger Vyverman:

De ‘Emancipation Declaration’ kwam er op 1 januari 1863 uiteraard. Maar het zou dan nog wel een honderd jaar duren vooraleer de zwarten volledige burgerrechten zouden hebben.

Op 28 januari 2013, zei Jerry Mager:

@ Roger Vyverman, dank u voor de info aangaande het boek van Doris Goodwin; wist ik niet. Goed Lezen is zo belangrijk! Fascinerend bij u te lezen dat Lincoln een “ pragmatisch” man moet zijn geweest: slaven als productiemiddelen, waarom ook niet. Echter, ik besef dat ik makkelijk praten heb in 2013, na geschiedenisonderricht over twee wereldoorlogen en ettelijke tsunami’s gedurende mijn bestaan, om over de financiële amokmakers en mayhem-minkukels maar niet te spreken. Dat mw. Beeckman het nobele eruit haalt en daar graag aan refereert, vind ik alleen maar prijzenswaardig. Moge er slechts een fractie van bewaarheid worden, dan zouden we al een eind op streek zijn in een volgens mij heilzame richting!

Op 28 januari 2013 omstreeks 13:57, zei Roger Vyverman:

Lincoln was inderdaad zeer pragmatisch. Tijdens zijn campagne voor het presidentschap werd hem ‘double talk’ verweten. In staten die gunstig stonden voor afschaffing van slavernij, sprak hij zich uit voor de gelijkheid van zwarten en blanken. In staten die ongunstig stonden voor afschaffing, gebruikte hij racistische taal. In Chicago: “ My friends, let us unite as one people throughout this land until we shall more stand up declaring that all men are created equal”. In Charleston:” I will say then, that I am not nor have ever been in favor of bringing about in any way, the social and political equality of the white and black races… I will say in addition , that there is a physical difference between the black and the white races, which, I suppose, will forever forbid the two races living together upon terms of social and political equality” ( Lincoln, Speeches and Writings, Library of America, 1989, p. 751 ). ‘Double talk’, voor het goede doel en dus staatsmanschap.

Het Volkslied, de nationale hymne

“Pleidooi voor een andere Vlaamse Leeuw”
Herman Baeten in de Standaard van woensdag 11 juli 2012

De voetballiefhebber heeft de voorbije weken met volle teugen kunnen genieten van de nationale hymnen die door het stadion galmden en door een aantal spelers uit volle borst en al dan niet met overtuiging (en tranen in de ogen) werden meegezongen. Bij ons zal vandaag de Vlaamse Leeuw veelvuldig klinken en over precies tien dagen is het de beurt aan de Brabançonne.
………  ……….  …………  ……………
Onze Vlaamse Leeuw en de Brabançonne zijn misschien minder militant, maar dat beperkt zich bij beide volksliederen tot de eerste strofe, daarna gaat het er heel wat strijdlustiger toe. Het is een mysterie waarom al dit gezwollen en militant taalgebruik nog steeds de volksliederen van heel wat landen blijft kleuren, ook al is veel van het woordgebruik niet meer van deze tijd. Blijkbaar is het heiligschennis om een discussie over volksliederen op gang te brengen.
…………  ………  ………..  ………………….
Het oudste en naar mijn gevoel ook een van de mooiste volksliederen vinden we bij onze Noorderburen met het Wilhelmus. De tekst is misschien ook wat gezwollen, maar de melodie is prachtig met een trage tweekwartsmaat die enkele malen doorbroken wordt door een accentverschuiving naar driekwart: hemiolen noemt men dat in de muziek. Ook de melodievoering is bijzonder mooi en het is dan ook geen wonder dat in de 16de eeuw al heel wat bewerkingen van dit lied bestonden, onder andere in de luitliteratuur. Nederland heeft dit mooie volkslied tussen 1815 en 1932 ingeruild voor het veel gezwollener en militante Wie Neêrlands bloed in de aders vloeit, maar heeft dit gelukkig weer vervangen door het veel oudere en zoveel mooiere Wilhelmus.
……….  ……………  ……………
Wanneer kan en mag er een discussie op gang komen over deze symbolen? Veel landen wijzigden door de geschiedenis heen hun volksliederen, waarom zou dat bij ons niet mogen?
………..  ……….  …………….
Ik vrees dat het helaas een roep in de woestijn is. Symbolen zijn soms zo geladen dat ze onaantastbaar zijn. De Marseillaise zal niemand ter discussie durven stellen, vermoed ik, en hetzelfde zal wel het geval zijn met onze Brabançonne of, meer naar de actualiteit, onze Vlaamse Leeuw. Ondanks Vlaanderen in Actie of ondanks de kracht van verandering is dit waarschijnlijk een brug (of een liedje) te ver.

COMMENTAAR

Op 12 juli 2012, zei Jerry Mager in reactie op: Harry van Bokhoven, Christian S. en Willem Ceupens:

@ Harry van Bokhoven, laat u niets diets maken: “Het is een misverstand om te denken dat alleen Diets en niet Duits op Nederland(s) kan slaan. Het Woordenboek der Nederlandsche Taal (WNT) zegt bij Duitsch: ‘Etymologisch één met DIETSCH.” @ Christian S. (11-07-22:29), inderdaad wat duits en diets betreft. Indien u ook nog gelijk hebt wat Marnix aangaat dan moet mijn idee u aanspreken: Klokke Roeland, als (een van de) volkslied(-eren). Ook voor Nederland! Naast het Wilhelmus. Zoals de Amerikanen naast The Star-Spangled Banner o.a. hebben: Dixie, God Bless America, My Country Tis of Thee, America the Beautiful, en nog enige. @ Willem Ceupens, waarom negeert u Klokke Roeland? Het lied is actueler dan ooit en toekomstbestendig (brrr, quel mot):” Mijn naam is Roeland, ‘k kleppe brand / En luide storm in Vlaanderland!” Vlaanderland is voor mij net zo goed Nederland en vice versa, desnoods symbolisch-metaforisch of wat u wilt. Dat heeft alles met mijn lagere-school-tijd te maken.

Wij zongen minstens vier keer per maand Klokke Roeland, in de jaren vijftig, bij 30 graden in de schaduw, in Indonesië (toen in de geest van menige oudere Nederlander nog steeds Nederlands Oost-Indië), omdat de kinderen het lied graag zongen. Curieus eigenlijk, maar desniettemin. Die storm, woedt nu en zal voorlopig blijven woeden. Zeker in Vlaanderen, maar tevens in Europa en de ganse wereld. “’t Land is in nood, ‘vrijheid of dood’ / De gilden komen aangetogen.” Die gilden, dat zijn natuurlijk de vakbonden of wat daarvan rest. Het gevaar waarvan het lied gewaagt, is het gevaar dat onze democratie bedreigt. John Philpot Curran zegt het helder: “’It is the common fate of the indolent to see their rights become a prey to the active. The condition upon which God hath given liberty to man is eternal vigilance; which condition if he break, servitude is at once the consequence of his crime and the punishment of his guilt.”

En wat vindt u van het slot: “Vlaanderen den Leeuw! Tril, oude toren / En paar uw lied met onze koren./ Zing: ik ben Roeland, ‘k kleppe brand / Luide triomfe in Vlaanderland!” Uiteindelijk komt alles goed and we shall overcome….. of niet soms? Klokke Roeland is qua symboliek net zo bestendig als het Wilhelmus met zijn verwijzing naar de gehoorzaamheid van de Nederlanders aan de Coninck van Hispanjen. Ik dacht ook nog even aan de liederen uit La Muette waarmee de Belgische opstand zou zijn ingezet, maar het is een Opéra Comique, dus misschien minder geslaagd. Of daarom juist wel? U zegt het maar. Tenslotte een ander “volkslied” dat voor mij inmiddels helemaal door het putje is gegaan: Ode an die Freude, voor Europa. Foei, wat een karikatuur is dat geworden. Laat ons dus rap die onzalige euromuntzone opsplitsen en – ten dele – van vooraf beginnen met Europa ècht opbouwen en proberen samen te smeden.

Op 12 juli 2012 omstreeks 01:40, zei Willem Ceuppens, Sint-Martens-Bodegem:
Nieuw mag, moet niet. Hebben immers de luxe te beschikken over 3 prachtige, gepaste én tijdloze liederen. Sommige hier reeds vermeld. Voorkeur: [1] ‘Gebed voor het Vaderland’ (M: G.Feremans; T: Pirijns); [2] ‘Lied van mijn Land’ (M: I. de Sutter; T: A.van Wilderode); [3] ‘Waar Maas en Schelde vloeien’ (M: Peter Benoit; T: E.Hiel). Alle drie gepast, vooreerst omdat de muziek telkens een kunstwerk is (al is 3 wellicht moeilijk als volkszang), en ten tweede omdat de tekst voldoende poëtisch en inspirerend is: natuurelementen die de tragiek en het wezen van het leven, en het leven als opdracht verwoorden. Helemaal niet oubollig, eerder actueel én tijdloos. Komt daar ergens een ‘godsbegrip’ in voor, dan is dat eigenlijk onvermijdelijk. Dat begrip is echter meerduidig. Verbondenheid (re-ligie) is immers universeel-noodzakelijke vw om aan tekst en muziek (zeker in deze context) een zinvolle betekenis te geven. Nr.1 is trouwens ook een lied voor ‘Ver-enigde (of Her-enigde?) Nederlanden’…

Op 11 juli 2012 omstreeks 22:29, zei Christian S., Zoersel:
Het Wilhelmus is inderdaad erg mooi, maar dit lied toeschrijven aan onze Noorderburen is een aanfluiting van de geschiedenis. In die tijd waren de Nederlanden nog één en verwikkeld in een opstand tegen Spanje. De tekst wordt toegedicht aan Marnix van Sint-Aldegonde, een Zuid-Nederlander (nu zegt men Belg) en burgemeester van Antwerpen tijdens de capitulatie van de stad aan Farnese. De muziek was een populair stukje muziek van die tijd (waarschijnlijk ook uit de zuidelijke Nederlanden). De zin ‘van Duitsen bloed’ of origineel ‘van Dietschen bloed’ betekende in die tijd niets anders dan Nederlands (Nederlands werd toen ook Nederduits of Nederdietsch genoemd). Trouwens, Willem van Oranje voelde zich meer thuis in Brabant (Brussel, Antwerpen, Den Bosch…)dan in Holland.

Op 11 juli 2012 omstreeks 21:26, zei Harry van Bokhoven, Deurne (Antwerpen):
Van mij mogen ze de oude Vlaamse leeuw behouden, al ben ik het wel volmondig met de schrijver van het opiniestuk eens als het over het Wilhelmus gaat. Alleen het zinnetje ‘van Duitsen bloed’, daar heb ik het wat minder mee. Maar ik ben dan ook Nederlander, en Nederlanders hebben het al eens moeilijk met Duitsers, zoals u weet. Ik weiger dus te stellen dat ik van Duitsen bloed ben. Ben ik overigens niet want mijn familie was Noord-Brabants, met zelfs Hélène de Monmorrency als voorouder, Frans dus. Het Engelse mag er overigens ook zijn. De Brabançonne altijd een absolute draak gevonden. Zeker als ik op Boudewijn na er het koningshuis bij denk. Precies de hymne van een of andere fictieve bananenrepubliek. En dat zeg ik zonder Vlaamsche bijgedachten. De andere suggesties voor Vlaamse liederen laten mij koud, al blijft Brel wel mooi, met zijn mooie Nederlandse vertaling van Le Plat pays. Spijtig dat het om een vertaling gaat, ook is hij met grote en erkende deskundigheid gemaakt.

Op 11 juli 2012 omstreeks 14:10, zei Peter B., Dendermonde:
Beste onnozelaars altegader,mijzelf inbegrepen.Waarom reageren op een non-item in volle komkommertijd waar een genie bij De Standaard zich verkneukelt in hoogst persoonlijke reacties, man bijt hond meer dan waardig? Deze ‘spielerei’ is even relevant als de kleur van de schoenen van pakweg Di Ruppo.Of denken jullie dat er ook maar één partij hier een kernpunt van zal maken? En, o ja, ik vind het Wilhelmus wel het mooiste samen met uiteraard het Ros Beiaard. 

Op 11 juli 2012, zei Jerry Mager, in reactie op Peter B.:

@ Peter B., u noemt de Brabançonne met opzet niet? Toegegeven, misschien wat te gezwollen voor vandaag de dag. Ik geef u gelijk wat het Wilhelmus betreft: dat is een gebed (bijna een gebed zonder einde, zóóó lang …. oeijoei, dit komt mij vast op knorren en standjes te staan! Maar, zonder grappen en grollen: ik vind het Wilhelmus werkelijk Okay!) en dat kunnen we tegenwoordig niet vaak en lang genoeg doen. Bidden – of wat u daaronder moge verstaan – bedoel ik. Bij ’ t Ros Beiaard moet ik direct aan Hugo Claus denken, waar hij in “ Het verdriet van België” vertelt dat De Apostelen op de melodie van het Ros Beiaard zingen: “ ‘t Ros luiaard heeft twee monden, een van boven éééhééén een van onderen, …” Dacht u daaraan? Overigens, wie weet tegenwoordig nog van de vier Heemskinderen? Ik las net met groot afgrijzen van die mega-school die gesticht gaat worden. Dat belooft weinig goeds zo voorspel ik u. Nu helemaal geen les over de Heemskinderen meer.

Wordt de SP een nachtmerrie voor de PvdA en de rest in Den Haag?

door Jerry Mager
(15 juni 2012)

“Het probleem van de Nederlandse politiek is dat regeerbaarheid niet haar eerste bekommernis is. Voor politiek-bestuurlijke vernieuwing, zo blijkt, staan partijen alleen open voor zover ze op een of andere manier belang erbij hebben.”
Wim Couwenberg (2012) in: Nieuw kiesstelsel is nodig tegen de politieke implosie

“I am not a mere customer of my government, thank you … I expect something more than arm’s length trading and something less than the encouragement to consume …”
Henry Mintzberg (1996) in: Managing Government, Governing Management

“Liberalism has opposed privilege in policy formulation only to foster it quite systematically in the implementation of policy.”
Theodore Lowi (1969) in: The End of Liberalism

“Economic liberalism misread the history of the Industrial Revolution because it insisted on judging social events from te economic viewpoint.
Nowhere has liberal philosophy failed so conspicuously as in its understanding of the problem of change. Fired by an emotional faith in spontaneity, the common-sense attitude toward change was discarded in favor of a mystical readiness to accept the social consequences of economic improvement, whatever they might be.”
Karl Polanyi (2001/1944) in: The Great Transformation. The Political and Economic Origins of Our Time”

De gunstige uitkomsten die de SP tijdens de opmaat naar de verkiezingen in september in de peilingen steevast scoort, baren de gevestigde partijen zorgen. Hoewel ieder talking head de geijkte kwalificaties voor politieke barometers en peilingen ten beste geeft, zit men daar in Den Haag vermoedelijk meer en vaker op hete kolen dan de respectieve partijvertegenwoordigers willen doen voorkomen.
Vooral de establishment “bestuurderspartijen” die er volgens diezelfde peilingen dramatisch slecht afkomen, zoals de PvdA en het CDA, lijkt er veel aan gelegen de huidige voorspellingen van de peilingbureaus tenminste in september te logenstraffen. In de strijd naar de kiezersgunst trekt men van alles uit de kast om de eigen club zo voordelig mogelijk over het voetlicht te brengen, daarbij de concurrenten in de schaduw stellend.
Indien je het handig aanpakt, kun je dat in het zonnetje zetten van je eigen club ook bewerkstelligen door de concurrentie naar de afgrond te prijzen: letterlijk afprijzen dus.
Deze aanpak lijkt oud PvdA-minister Wouter Bos te hanteren in zijn column ‘Hoe flikken ze dat toch bij de SP?’ in de Volkskrant van donderdag 14 juni 2012. Tegelijk neemt hij de gelegenheid te baat om ietwat verongelijkt zijn eigen partij enkele vegen uit de pan te geven – hadden jullie mij destijds maar ruimhartig en liefst onvoorwaardelijk gesteund, hoor je Bos bijna zeggen. Het mes snijdt hier dus tenminste aan twee kanten: leek de PvdA maar meer op de SP, of toch liever niet?

” ‘Hidden antisocials’ provide material for a type of leadership which is sociologically immature. Moreover this element in a society greatly strengthens the danger that derives from its frank antisocial elements, especially since ordinary people easily let those with an urge to lead into key positions. Once in such positions, these immature leaders immediately gather to themselves the obvious antisocials, who welcome them (the immature anti-individual leaders) as their natural masters.”
Donald Winnicott (2006) in: The Family and Individual Development

Bos zet zijn afkammen van de SP in met een preteritio, dat wil zeggen dat hij beweert dat hij het eigenlijk niet over iets wil hebben terwijl hij dat juist wel doet. Bos sleept “het maoïstische verleden van de SP en de daarbij horende kadaverdiscipline” erbij om de eensgezindheid van de SP-politici in hun communicatie met de media te verklaren en noemt dat meteen flauw van zichzelf. Hadden we dat bij de PvdA ook maar, die kadaverdiscipline, hoor je Bos bijna verzuchten. Jammer genoeg gaat het er bij de PvdA veel democratischer aan toe dan bij de SP en die lovenswaardige instelling resulteert in gedrag dat partijleiders nachtmerries bezorgt, namelijk: ” dat verschillende vertegenwoordigers van de partij over één en dezelfde kwestie met verschillende , in de pers komen op een moment dat je dit slecht uitkomt.” Dit zegt meer over beperkte leiderschapskwaliteiten van de partijleider dan over tegendraadse partijgenoten.
Zo laat die eensgezindheid bij de SP zich natuurlijk net zo goed verklaren uit een gedeeld gedachtengoed, waarbij het algemene, publieke, belang voorop staat. Kennelijk is dat vandaag de dag niet langer bon ton in de Nederlandse politiek en opereren succesvolle moderne volksvertegenwoordigers als individualistische politieke ondernemertjes, die hun carrière voorop stellen en hun politieke loopbaan slechts beschouwen als een stap op de ladder van hun carrière? Bovendien schuift zo’n job als politiek bestuurder en volksvertegenwoordiger ook nog eens erg royaal en met de secundaire arbeidsvoorwaarden van het volksvertegenwoordigerschap zou menig echte ondernemer, buiten de Haagse kaasstolp, zich verlekkerd de vingers aflikken.

“interest-group liberalism”
Met name de establishmentpartijen met een lange regeertraditie hebben inmiddels een baaierd aan functies en banen geïnstitutionaliseerd die voor incrowd-partijleden zijn gereserveerd; vandaar de aanhalingstekens om “bestuurderspartij.” Wijlen PvdA’er Bart Tromp noemde zijn partij weleens een uitzendbureau voor Kamerleden, een banenmachine. Ze krijgen uiteindelijk allemaal een gematste baan en om zo veel mogelijk apparatsjiks aan een profijtelijke plek en riante beurt aan de Staatsruif te helpen, worden de fracties regelmatig ververst. Menig “politicus” baat het systeem slechts ten eigen voordele uit en bedrijft in het gunstigste geval misschien wat Theodore Lowi zo mooi als interest-group liberalism omschrijft.
Deze ontwikkeling heeft zich in Nederland alleen maar verbreed en is nu dieper dan ooit geworteld in ons maatschappelijk bestel. Het zogeheten “maatschappelijk middenveld” is het Luilekkerland voor politici en de uitgebreide politieke clientèle wanneer het om parkeerplekken aan de Staatsruif gaat.

Een illustratief voorbeeld van de koehandel in politieke benoemingen is de recente casus van VVD’er Charlie Aptroot, die luidkeels pleitte voor het ont-privatiseren van de natuurlijke monopolist de NS. Terecht dat Aptroot deze bizarre figuur aan de kaak stelde, maar ging het hem werkelijk om de NS? Misschien kunnen we in gewone mensentaal stellen dat de heer Aptroot hogerop wilde via zijn partij, maar blijkbaar kreeg hij zijn zin niet, of volgens hem niet snel genoeg, en dus schopt hij een rel rond het thema privatisering – de VVD beijverde zich in de jaren negentig voor het “privatiseren” van de natuurlijke monopolist NS. Aptroots tactiek werkt probaat, want prompt krijgt hij het burgemeesterschap van Zoetermeer toegeschoven (hoeveel gaat Aptroot er met deze nieuwe baan op vooruit?) en over de onzinnige situatie bij de NS hoor je niemand niet meer. Die onzalige constructie blijft vooralsnog gewoon doorhobbelen. Vermoedelijk zijn er te veel hoogbetaalde “managementfuncties” mee gemoeid en zou bij ont-privatisering een herverdeling van baantjes aan de orde zijn. Het VVD-management heeft kennelijk zijn les geleerd met ex-partijgenoot Wilders, die voor zichzelf begon nadat hij vermoedelijk niet snel genoeg naar zijn zin omhoog kwam op de apenrots van de VVD. Dus Aptroot werd rap bediend. Hem hoor je voorlopig niet meer.

De nogal hermetische partijcultuur bij de SP kent zijn nadelen, zoals Bos terecht opmerkt, maar een groot voordeel van zo’n relatieve beslotenheid is dat je er politieke profiteurs, baantjesjagers, avonturiers en uitvreters redelijk effectief mee weert. Onder fraai klinkende etiketten als kruisbestuiving, externe ervaring en job rotation worden maar al te vaak nijver-netwerkende- belangenverstrengelaars en paard-van-Troje-lobbyisten binnengeloodst, die hun politieke posities profijtelijk uitbaten ten eigen faveure. Kijk maar eens naar de lobbyisten in dienst van de bouwondernemers en de tabaksbonzen.

De zogenaamde democratische diversiteit waarover Bos quasi-toegeeflijk het hoofd schudt, zou weleens uit heel andere motieven kunnen voortspruiten dan de officiële lezing zo graag wil doen geloven: louter gaan-voor-het-beste in dienst van het algemeen belang naar deugdelijke democratische traditie. Zo zou je het gedrag van al die PvdA’ ers net zo goed kunnen interpreteren: waken over je eigen belangetjes en zorgen dat er geen beleid op stapel wordt gezet dat je eigen belangen, of dat van je patrons, doorkruist en frustreert.
De gang van zaken bij de SP noemt Bos “uniek” en dat pleit intussen dus allerminst vanzelfsprekend voor de gang van zaken bij al die andere partijen. De PVV valt alsnog buiten dit kader, want de politieke entrepreneur Wilders, een VVD-renegaat en de oud-mentor van premier Rutte, heeft een nieuw politiek businessmodel in de kiezersmarkt gepositioneerd: de ledenloze partij; volgens Wim Couwenberg “een symptoom van een politiek bestel in ontbinding.”

de “grote Ommezwaai” bij de SP
Hetgeen Wouter Bos en vermoedelijk ook menige andere concurrerende politieker het meeste zorgen baart, is wat Bos als de grote ommezwaai, de koerswijziging, van de SP betitelt: “het accepteren van beleid waar ze jarenlang tegen geprotesteerd had.” Deze veranderde opstelling van de SP zoals door Bos gepresenteerd zou al die andere partijen die het betreffende beleid bekostoven en uitvoeren als muziek in de oren moeten klinken, hoewel “accepteren” vermoedelijk te zwaar aangezet is. Tenzij de SP werkelijk de huik naar wind zou hangen natuurlijk, en zich naïef het moeras in zou laten trekken van medeplichtigheid aan de verdergaande verloedering van Nederland en versjtering van Europa, door: “niet langer weg te lopen voor verantwoordelijkheid,” door ook “haar nek uit te steken” en door eveneens “vuile handen te durven maken” en in het Landsbelang ” over de eigenschaduw heen te springen” – zoals PvdA-voorman Job Cohen jammerlijk deed: keer op keer als een gedresseerde poedel door de PVV-CDA-VVD-hoepel springen. Alles, om maar dicht bij “de macht” te blijven – een macht die steevast eerder onmacht blijkt.

medeplichtig aan baggerbeleid
Vanuit het Landsbelang is kwalitatief hoogstaand en deugdelijk effectief oppositie voeren tegen de verloedering van het huidige politieke bestel en maatschappelijke klimaat waarschijnlijk verre te verkiezen boven zogenaamd mee-regeren onder de reclameslogan van ” je verantwoordelijkheid nemen,” en en meer van dit soort valse kreten, waarmee je je de facto medeplichtig maakt aan bizar baggerbeleid dat Nederland slechts schaadt.
Het trieste voorbeeld van zulk treurig opportunistisch handelen leverde het CDA door met de VVD en met gedoogsteun van Wilders’ PVV een onmogelijke regering te vormen. Voor respectievelijke individuele politici stond hun carrière (“de eerste liberale premier sinds lang” en “het pensioengat” en “de opgebouwde periodieken met het oog op wachtgeld en pensioen” en “andere belangen”) waarschijnlijk voorop bij het doordrukken van deze voor ons land rampzalige figuur.

stuivertje wisselen bij stereotyperingen
Waarmee het politieke establishment vermoedelijk nog de meeste moeite heeft, is dat de door haar steevast als “dogmatisch en star” weggezette SP nu het Haagse spel mee lijkt te spelen.
Tot op zekere hoogte, mogen we hopen. Glashard liegen of 180 graden draaien, zoals menig zittend bewindspersoon tegenwoordig om de haverklap doet, is het andere uiterste, maar behendig meebewegen met en soepel inspelen op stereotypen die anderen er schijnbaar van je op nahouden, kan politiek profijtelijk uitpakken. Zo lang je zelf maar helder voor ogen hebt en houdt wat je doelstellingen zijn en wat je nastreeft.

re-framing
Wat de SP tot mijn verwondering stelselmatig heeft nagelaten en verzuimd, is het reframen van die stigmatiserende etiketten die haar door het politieke establishment werden en worden opgedrukt. Dogmatisch en star behoren vermoedelijk tot de meest gebruikte. Vooral verwonderlijk dat de SP zich dit laat aanleunen, omdat het betrekkelijk eenvoudig is om diezelfde etiketten – vaak zelfs met meer recht – op die partijen van toepassing te achten die bijvoorbeeld zo STAR vasthouden aan verworven rechten als de hypotheekrenteaftrek en die inmiddels tegen beter weten in DOGMATISCH alles blijven privatiseren wat los en vast zit. En dan het gewichtige schermen met de term BESTUURDERSPARTIJ, als verwijzend naar een partij met een lange en rijke bestuurservaring. Ik vrees dat vandaag de dag menige Nederlander de term “bestuurderspartij” toch helaas vooral leest als: plucheklevende coterietjes van zakkenvullers en kongsi’s van baantjesjagers.
In zijn column dicht Wouter Bos de SP in ieder geval een ruime bestuurlijke ervaring toe. Of ook de SP straks eventueel tot de, in de ogen van menige burger, soort van “plucheklevende politieke zakkenvullers en baantjesjagers” zal gaan behoren, is wellicht nog de meest intrigerende vraag.

legenda:

Bos, Wouter: Hoe flikken ze dat toch bij de SP? column in Volkskrant, 14 juni 2012

Couwenberg, Wim: Nieuw kiesstelsel is nodig tegen de politieke implosie // zie ook http://archief.nrc.nl/index.php/2012/Mei/22/Overig/nhnl01014/Nieuw+kiesstelsel++is+nodig+tegen+de+politieke+implosie/identify=Y (in NRC, 22 mei 2012)

Couwenberg, S.W. : Het discriminatieverbod geldt altijd, behalve bij politieke partijen.

Goffman, Irving (1974) : Frame analysis: An essay on the organization of experience. – London: Harper and Row.

Lowi, Theodore (1969): The End of Liberalism – New York; Norton

Mintzberg, Henry (1996): Managing Government, Governing Management – Harvard Business Review 20 (May/June): 75 – 83

Polanyi, Karl (2001/1944): The Great Transformation. The Political and Economic Origins of Our Time” – Boston,Mass.: Beacon Press // foreword by Joseph E. Stiglitz

suggesties:

Barzelay, Michael (2000): The New Public Management – Berkeley: TheUniv. of California Press

Kettl, Donald (2000): The Global Management Revolution –Washington,D.C.: Brookings Institution

Kettl, Donald: The Future of Public Adminstration – op internet onder http://www2.h-net.msu.edu/~pubadmin/tfreport/kettl.pdf

Osborne, David and Ted Gaebler (1992): Reinventing Government – Reading, Mass.: Allison Wesley

Winnicott, D.W. (2006/1965): The Family and Individual Development – New York etc.: Routledge, isbn13: 978 – 0 – 415 – 40277 – 4

* REAGEREN / COMMENTS naar: nel_reacties@yahoo.com *

Will Facebook be there to stay and will the Eurozone fall apart or disappear altogether?

Readers’ comments on JAS’s cartoon in The Economist (May 14th ) showing a head blowing bubbles with an ‘ f’ in the bubbles /see http://www.economist.com/blogs/newsbook/2012/05/week-ahead-0

Jerry Mager – May 14th 2012

“I’m forever blowing bubbles,
Pretty bubbles in the air,
They fly so high,
They reach the sky,
And like my dreams,
They fade and die,
Fortunes always hiding,
I looked everywhere,
I’m forever blowing bubbles,
Pretty bubbles in the air.”

I am aware of the Homo bulla (see e.g. http://pre-gebelin.blogspot.com/2009/01/homo-bulla-vanitas.html : “the Dutch philosopher Erasmus reintroduced the Latin expression “Homo bulla” (”man is a bubble”) in his “Adagia”, a collection of sayings published in 1572.”) but the meaning of the ‘f’ escapes me. What does it stand for, the old Florin fromFlorence, the guilder, the Dutch gulden … ? Or does it hint at that four-letter-word because of the foaming and swearing Greek? By the way in slang the word ‘greek’ has a special meaning too ( free in English – sit venia verbo: up yours! To the Greek politicians that is).

Leydswmw29 in reply to Jerry Mager / May 14th

f is for Facebook (and technology companies in general probably)

Jerry Mager in reply to Leydswmw29 / May 15th

Leydswmw29, Thank you for the clarification.
It seems that I’ve have been put on the wrong foot then, because of this conundrum about Greece and the euro. Or have I? Could it be that Face book is here to stay much longer than the euro zone? Shouldn’t the sign in the cartoon be the sign for the euro – € – instead of the ‘f’? However, as a cartoonist one can’t possibly (yet) draw a cartoon depicting the euro zone as a bubble (which of course it is within the perspective of ‘hubris’ as Erasmus uses in the concept of the homo bulla – bubblegum man) about to pop. Such a cartoonist might get himself sued for sedition or treason, for stirring up defeatist sentiments with the aim of destabilizing and bringing down Europe (I am only partly joking). Mentally there is a sort of inverted link with the ‘f’ however. Because I believe that we presently witness and experience the beginning deflation of the euro zone.

Things wíll fall apart and the centre cannot hold much longer otherwise more anarchy will ensue – I believe. The inherent flaws of this monetary construct make the euro zone in its present form today utterly vulnerable, totally defenseless and completely exposed to the will and whims of the juggernauts and golems which roam the financial jungles out there. Inside jobs are also to be taken into account and cannot be ruled out. Further growth will only add to it’s vulnerability.

So the euro zone bubble must eventually (at least partly) pop and will fragment into two or maybe even more entities each of them maybe with their own kind of euro-like currency and perhaps pertaining to a single market. Such a contraption eventually might be the starting point of a new united/unifiedEurope. Not necessarily unified though for no one can yet predict whatChina,India and other future big players will do in the process and how they may develop and evolve.Europe no longer calls the tune. That’s for sure.

If you want to learn how such bubbles as we in the West experience may come into being do watch the movie “Being There” based on the novel with the same title by Jerzy Kosinsky. There you are presented with the whole story in a nutshell. At the very end of the film we watch how man even can walk on water indeed if only he allows himself to con himself or be deceived by himself which is what the story is about. Brilliantly done. Arthur Miller’s Death of a Salesman” elaborates on the same principle (being a nation of predominantly salesmen The Netherlands should watch it’s step), but considering the case at hand to my opinion “Being There” for the moment is slightly more apt to edify / as an edification.

Myanmar / Birma, democratie, vrije markt en het leger

Myanmar’s army and the economy. The road up from Mandalay.
In the sticks, the army’s business activities are all too present

The Economist / April 21st 2012 | LASHIO | from the print edition

AFTER two decades spent punishing Myanmar with economic sanctions, now Western countries cannot seem to ditch them fast enough. Since by-elections on April 1st were won almost entirely by Aung San Suu Kyi’s opposition National League for Democracy, earlier caution on this issue has been cast aside. Australia and America have lifted travel and financial restrictions on hundreds of members of Myanmar’s establishment. The Americans have also promised to ease sanctions on some business sectors, while allowing in American humanitarian groups. Britain’s prime minister, David Cameron, recently in Myanmar, says that the European Union should suspend all sanctions, while maintaining an arms embargo.
…………… …………… ………………
While Western diplomats worry whether Myanmar’s reforms are “irreversible” or not, in the ethnic (ie, predominantly non-Burmese) regions around the country’s periphery, it is more a question of whether reform has happened at all.
……………. ……………..
Most obvious is the dominant role of the army. Lashio, about 200km (125 miles) from Mandalay, is headquarters to the North-Eastern Regional Military Command, with about 30 infantry battalions. …………
On the back of its formal military role, the army has also built up a suffocating economic grip on the region. Across Myanmar, the national army has for years pursued a policy of “living off the land”. Battalions are obliged to become their own farmers and businessmen in order to feed themselves and pay their wages. Signs outside Lashio proudly announce the entrances to the North-Eastern command’s enormous farms. All along the road up to Muse are more of the army’s various forests and plantations. ….. ……… Loosening the army’s grip on local economies is a condition of lessening its political power. It will have somehow to be done if Myanmar is truly to change.

Comment by Jerry Mager

Jerry Mager / 25th April 2012

The Economist: “Yet a sense of the challenges Myanmar faces on the way to becoming a proper market economy governed by the rule of law can be had by venturing outside the two big cities. Beyond Yangon and Mandalay, interests opposing change remain deeply entrenched. While Western diplomats worry whether Myanmar’s reforms are “irreversible” or not, in the ethnic (ie, predominantly non-Burmese) regions around the country’s periphery, it is more a question of whether reform has happened at all.
This paragraph for me sums it all up. There seems to be no one single politically incorrect sentence in this article. “[B]ecoming a proper market economy governed by the rule of law” probably being the most menacing politically correct phrase, because so (unintentionally) misleading it almost amounts to a kind of Newspeak. Did ‘we’ succeed in becoming a proper free market economy? Not to speak about the rule of law.

The Birmese army acts in the same way as does every army in comparable countries under similar circumstances: in Pakistan, in Egypt, in Indonesia and so on, and so on. Even the US army and those of her “allies” do so be it in an indirect manner – living of the lands of others (“in foreign fields”).They operate under the pretext (or should we allow for “delusion”?) of bringing the blessings of Democracy and The Free Market. Notwithstanding the fact that we all now know that democracy has nothing to do with the free market any more. We are experiencing the consequences of that every day.

Why should Western diplomats worry about “whether Myanmar’s reforms are “irreversible” or not” ? Is there anything that proved to be irreversible except the process of aging and the certainty that we mortals are all to die someday? Here the question marks are extremely correct.
Although Frances Fukuyama recanted his belief about the End of History some time ago his book remains an enjoyable read. E.g. the following passage I think rather illustrative to the topics in this article: “Economic modernization required not just the creation of modern social structures like cities and rational bureaucracies, but the ethical victory of the bourgeois way of life over the thymotic life of the aristocrat.” (in Chapter 17: The Rise and Fall of Thymos). Perhaps one should read sir Edmund Leach on Birma as well. Very up to date still. Above all do not miss out on that roaring poem of Rudyard Kiplings and maybe find some consolation in envisaging that spectacle of ” … the dawn coming up like thunder outer China ‘crost the Bay. On the road to Mandalay where the flyin-fishes play.”

 

De ‘Gestapo’ bij ziekteverzuim in Nederland, anno nu

door Jerry Mager
(13 april 2012, met kleine wijzingen in de voorgaande versie op NELpuntNL.nl)

“Wil men het begrip ‘volk’ in het geavanceerde kapitalisme definiëren dan komt men al gauw uit bij de verzameling van individuen die van buitensporige beloning verstoken blijven. Het volk is die groep van mensen die er niet op hoeven rekenen ooit voor hun loutere verschijning betaald te krijgen.”
Peter Sloterdijk (2007, 2006) in: Woede en tijd

“[O]p paradoxale wijze is het gevaarlijkste ingrediënt van het nazisme niet zijn ‘totale politisering’ van het sociale leven, maar integendeel, de opschorting van het politieke denken door de verwijzing naar een extra-ideologische kern, op veel krachtiger wijze dan bij een ‘normale’ democratische politieke orde het geval is ….”
Slavoj Žižek (1997) in: Het subject en zijn onbehagen

“Sir Thomas waved his hand. ‘The Americans are an extremely interesting people. They are absolutely reasonable. I assure you there is no nonsense about the Americans.’
‘How dreadful!’ cried Lord Henry. ‘I can understand brute force, but brute reason is quite unbearable. There is something unfair about its use. It is hitting below the intellect.’ ”
Oscar Wilde, in: The Picture of Dorian Gray

Wat ons eigenlijk nog het meest zou moeten bevreemden – of liever: verontrusten – aan de affaire Verzuimreductie is dat het voetvolk dat bij die organisatie werkt er blijkbaar geen enkele moeite mee heeft, om medeburgers telefonisch het hemd van het lijf te vragen over de meest intieme medische details en dat vervolgens te rapporteren aan ‘een chef’ (niet-)wetende wat er met die gegevens gebeurt. Blijkbaar geldt het normale taboe daar niet (meer); op z’n minst is de norm opgeschort.
De associatie van Youp van ‘t Hek met de Gestapo is hier zo’n treffende vanwege de verontrustende connotatieve context die hij oproept. Het verschijnsel is van alle tijden. Men meent simpelweg: het is gewoon een baan, werk. Vooral in deze tijden van economische crisis – intussen een vrijzwevend geobjectiveerd begrip, zonder context of causale verbanden – mag je blij zijn wanneer je werk hebt.

Of zouden er alleen robots bij bedrijven als Verzuimreductie werken? Machines die menen: dat is mijn verantwoordelijkheid niet, ik doe alleen wat mij wordt gezegd. Ik voer opdrachten uit, meer niet. Mij treft geen blaam. Lieden die nergens anders aan de bak komen en die zich gewillig voor zulk werk lenen? Gewone mensen, die ook maar doen wat hen wordt opgedragen.

Read more…

Post Navigation