le contrat social

L'ordre social ne vient pas de la nature ; il est fondé sur des conventions

Archive for the category “politiek”

PvdA’er haalt bakzeil en verlaagt de uitkeringen naar Marokko

Kabinet zegt uitkeringsverdrag met Marokko op
Door: Gijs Herderscheê, Jan Hoedeman Volkskrant 8 oktober 2014, 18:36

Na een ruim een jaar moeizaam en vergeefs onderhandelen met de Marokkaanse regering, zet Nederland de ultieme stap: het zegt het verdrag met Marokko over uitkeringen op. Het voorstel van minister Lodewijk Asscher van Sociale Zaken staat geagendeerd voor de ministerraad van vrijdag, zo bevestigen diverse goed ingevoerde bronnen op het Binnenhof.

Het gaat om het verdrag waarin de export van kinderbijslag, het kindgebonden budget en nabestaandenuitkeringen is geregeld. De gesprekken over aanpassing zijn vastgelopen. Nederland zal voor nieuwe gevallen de uitkering verlagen naar de Marokkaanse koopkracht, voor al lopende uitkeringen kan dat niet.

Het op handen zijnde kabinetsbesluit heeft vooral een politieke signaalwerking. In 2015 zal het naar verwachting slechts enkele miljoenen euro’s opleveren. blauwe blazer Asscher eitje

Asscher heeft steeds gewaarschuwd voor de risico’s. Het bestrijden van fraude met sociale uitkeringen zal worden bemoeilijkt, vreest hij. Nu werkt de Marokkaanse overheid nog mee om daar te laten controleren of bijstandsgerechtigden daar vermogen – spaarrekening, land, een huis – hebben.

Kort voor de zomer liet het kabinet weten in `complexe’ onderhandelingen te zijn waar nog geen begin van overeenstemming mogelijk leek. Asscher zou tot eind september, begin oktober verder spreken met de Marokkanen en dan een beslissing nemen. In een brief aan de Tweede kamer schreef Asscher in juni dat hij eenzijdig opzeggen onverstandig vond. De Kamer had toen net een VVD-motie aangenomen die Asscher opriep dat zo nodig wel te doen. Hij is hij nu kennelijk over zijn bezwaren heen gestapt.

Minister Frans Timmermans van Buitenlandse Zaken verwacht diplomatieke schade in de betrekkingen met Marokko. Hij moet inschatten of het dat waard is. Economische schade wordt gevreesd door minister Henk Kamp van Economische Zaken. Marokko is op meerdere economische terreinen een belangrijke partner voor Nederland, zo heeft Kamp Asscher laten weten.

bommel en poes over Asscher

Door: Gijs Herderscheê
Volkskrant 10 oktober 2014, 02:00

Vandaag bespreekt het kabinet het voorstel van Asscher om het sociale zekerheidsverdrag met Marokko uit 1970 op te zeggen.

De PvdA-fracties in Tweede en Eerste Kamer waren ook tegen het wetsvoorstel dat een einde maakt aan de export van de kinderbijslag. In de senaat stemde de PvdA ook tegen het ‘woonlandbeginsel’ waarmee de uitkeringen worden verlaagd tot het koopkrachtniveau in het ontvangende land.

Asscher gelooft echter wel in deze wetten. Het gaat hem niet zozeer om de opbrengst – enkele miljoenen – maar om het principe.
principe-asscher Asschers geloof mag blijken uit de verdediging van het wetsvoorstel dat de export van kinderbijslag stopt. Bij een van zijn eerste optredens in het parlement eind 2012 verdedigde Asscher in de senaat dat voorstel van zijn voorganger Henk Kamp (VVD). Asscher kreeg toen alleen de PVV aan zijn zijde, waarop hij de behandeling opschortte. Als hij enige bedenking had gehad, had hij het voorstel ook kunnen intrekken. -Senior PvdA principes

 

 

 

Het opzeggen van het verdrag met Marokko mag dan een typisch VVD-ding zijn, maar het heeft een bredere werking dan sociale zekerheid alleen.
Het raakt de verhouding tussen Nederland en Marokko in breedste zin.

Verzuring van de relatie met Marokko heeft potentieel de meeste gevolgen voor het ministerie van Veiligheid en Justitie, voor minister Ivo Opstelten (VVD) en staatsecretaris Fred Teeven (VVD). Zij hebben de samenwerking met hun collega’s in Marokko sterk verbeterd. Daardoor worden criminelen die na misdrijven in Nederland naar Marokko vertrokken, daar vervolgd en berecht. Ironisch genoeg krijgt VVD’er Henk Kamp als minister van Economische Zaken de gevolgen voor de handelsbetrekkingen voor de kiezen. Ironisch, omdat Kamp als voorganger van Asscher op Sociale Zaken ook een voorstander van de ‘harde’ lijn was.
henk kamp VVD volgt orders op

Advertisements

Amerika’s shutdown is mede een gevolg van de lakse lamlendigheid van ‘links’ …

Hoe een conservatieve minderheid de VS lamlegt
Bas den Hond –  in TROUW 17/10/2013, 07:47

 government no working - 8 cm breed

“Het was maar een moment, een incident kun je het niet eens noemen. Vorige week zondag zette het politieke praatprogramma ‘Meet the Press’ de Republikein Tom Graves, een lid van het Huis van Afgevaardigden dat de ramkoers van zijn partij voluit verdedigt, tegenover zijn partijgenoot Peter King. Toen deze werd geïntroduceerd als ‘gematigd’, vertrok zijn gezicht even. “Ik noem mezelf liever een Reagan-conservatief”, zei hij haastig.

Dat was symptomatisch. Ook Republikeinen van de oude stempel, die niets zagen in het stilleggen van de overheid ruim twee weken geleden, laat staan in het tegenhouden van verdere staatsleningen zoals dat voor vandaag dreigde te gebeuren, willen zo rechts mogelijk lijken.”

SHUThyperpartisanship - 70 procent

unclesamlocked_7 cm breed + tekst better dead ...

Jerry Mager (17/10/2013)

Hetgeen in Amerika gebeurt, is net zo goed ‘links’ aan te rekenen, niet alleen ‘de conservatieven’ of extreem rechts van de Republikeinen. Amerika is een land van extremen en extremisten aan het worden. Wat de lamlendigheid van ‘links’ in de VS teweegbrengt, hebben we de afgelopen 16 dagen breed uitgemeten gekregen. In Nederland hield een VVDpremier tot tweemaal toe een voordracht, waarvan de tweede – de Dreeslezing van 14 oktober 2013 – niets te raden overliet waar het gaat om onversneden ‘neo-liberale ideologie’ – nou ja, wat daarvoor doorging ….  Wilders [een oud-VVD’er en leider van een ‘beweging’, geen politieke partij] wil stunten met Marine le Pen. Links blijft in alle talen zwijgen, levert geen tegenspel, biedt geen alternatieven, verzáákt vreselijk en plakt enkel op het pluche. Geen wonder dat het establishment van de PvdA, ooit Drees’ partij, bij de VVD in bed kruipt. Hoeveel van zulke onappetijtelijke ideeënhutspot willen we?

Twee politici Rutte - .... op bankje  60 proc + namen

    mickey als piccolo + tekst vreemdgaan

In Le Monde Diplomatique van deze maand zegt Evelyne Pieiller het kraakhelder: de afwezigheid van ambities bij links of haar onvermogen die te verwezenlijken, moedigt/zet extreem rechts aan tot het ons overvallen met haar meest ‘winstgevende’ (‘porteuse’: voor het neo-liberale establishment althans) ideeën.

Kundig, bekwaam en verantwoordelijk oppositievoeren, hoort namelijk evengoed tot de burgerplichten van verantwoordelijke politici in een volwassen democratie.

Slob en Vd Staaij - 80 proc + Gods water, zelf droge voeten

Marijnisse in korte broek - de waarheid 80 proc. + tekst Sauer

* * *

Rutte: H.J. Schoo-lezing: Nederland bij de tijd brengen: verandering én zekerheid  (Toespraak | 02-09-2013) http://www.rijksoverheid.nl/documenten-en-publicaties/toespraken/2013/09/02/h-j-schoolezing-van-minister-president-mark-rutte-amsterdam.html

“H.J. Schoo benoemde de dingen graag zoals die zich aan hem voordeden. Heersende opinies zeiden hem niet zoveel. Laat ik daarom vandaag in die geest beginnen en allereerst de olifant die daar in de hoek staat een hand geven. U hebt hem vast ook zien staan. ‘VISIE, staat er in hoofdletters op.”

Sterke mensen, sterk land. Over het bezielend verband in de samenleving (Toespraak | 14-10-2013) Dreeslezing van minister-president Mark Rutte, Den Haag, 14 oktober 2013 http://www.rijksoverheid.nl/documenten-en-publicaties/toespraken/2013/10/14/sterke-mensen-sterk-land-over-het-bezielend-verband-in-de-samenleving.html

“Stel dat Willem Drees nu premier zou zijn, dan vermoed ik dat hij daar net zo positief over zou zijn als ik. Want als een ding mij in de voorbereiding op deze bijeenkomst weer is opgevallen, dan is dat het realisme van Drees over de rolverdeling tussen staat en samenleving. Een realisme dat doorklinkt in zijn voorkeur voor de term waarborgstaat boven het begrip verzorgingsstaat.

In Zestig jaar levenservaring, het boek dat hij enkele jaren na zijn aftreden als minister-president publiceerde, schreef hij onder meer: ‘De verscheidenheid in levensomstandigheden is te groot dan dat elke moeilijkheid door algemene voorzieningen zou worden bestreken.’ En ook vond hij dat er geen reden was – en ik citeer opnieuw – ‘(…) om af te zien van inspanning van het bedrijfsleven en van ieder persoonlijk, om tot aanvulling te komen.’ …………….  ……………… De staatsrollator voor iedere 65+’er en de gesubsidieerde volksdanscursussen en mannenpraatgroepen uit de jaren ’70 waren niet helemaal wat hem voor ogen stond toen hij vlak na de oorlog de Noodwet Ouderdomsvoorziening tot stand bracht.”

 

Recessie?! Laat het volk toch meer auto’s kopen en vooral veel koekjes in het bad eten!

door Jerry Mager
gepost op NELPUNTNL.NL, 16 aug. 2013

“At moments of great stress, the bourgeoisie was sometimes able to employ codes of personality in public as a tool to dominate workers in revolt. This transpired through a new agency: the politician who had become a believable, moving public performer, a personality of authority who could impose on his working-class audience that discipline of silence which the bourgeois audience normally imposed on itself in the domain of Art. The result was the temporary, but often fatal, suspension by workers of their own demands.”

Richard Sennett (1986:224): The Fall of Public Man

De recente oproep van VVD-premier Mark Rutte om meer auto’s te kopen, doet onweerstaanbaar denken aan die beruchte uitroep van koningin Marie Antoinette. Toen haar werd verteld dat het volk opstandig werd omdat het geen brood meer had, riep ze uit: Maar laat die brave lieden dan koekjes en gebakjes eten!

Natuurlijk is Ruttes oproep bedoeld voor die VVD-stemmers die al twee of meer auto’s bezitten (Bernard Wientjes is met badkuipen rijk geworden), maar dat begrijpt lang niet iedereen meteen. In deze tijd kan zeker een VVD’er zo’n uitroep uitkrijten zonder meteen als ernstig gesjeesde komiek te worden afgevoerd naar een geprivatiseerd dolhuis.
Onthutsender dan deze kreet van meneer Mark Rutte vind ik echter dat er geen reactie op volgde van de zogenaamde ‘linkse’ partijen.
Niets, niente, nada over bijvoorbeeld onze eindige fossiele brandstoffen en metalen (waar die auto’s nog steeds overwegend op rijden en van worden gemaakt), over nog meer asfalt en verkeersopstoppingen, over atmosfeervervuiling, of over ons lachwekkend geprivatiseerde openbare vervoer dat autistisch met zichzelf concurreert om ten opzichte van elkaar, dus onderling, “de goedkoopste” te zijn. Je zou zeggen: inkoppertjes te over.
Helemaal niets. In plaats daarvan staan de voorpagina’s van onze kranten vol met wansmakelijke berichten en pseudo-analyses over de (on-)fatsoenlijke wijze waarop de concurrentie aandacht besteedt aan het overlijden en de aanstaande begrafenis van een lid van het koninklijk huis.

We zijn van een drama-democratie verder geatrofieerd naar een kolder-en-klucht-kermis zonder dat we het zelf doorhebben. Misschien geven we er ook geen serieuze zier om, want iets ertegen doen blijkt steeds onmogelijker. Dan kun je er ook maar het beste van maken: een opperclown aanstellen over al die hooggesalarieerde potsierlijke paljassen daar onder die Haagse kaasstolp, en doen alsof je oprecht applaudisseert voor de nuffige narrenwijsheid die ze met bakken over ons plegen uit te storten.

“De wijzen moeten het monopolie van de geldmarkt verwerven: daarboven verheven door hun levenswijze en doelen, en koersbepalend voor de rijkdom- : het is absoluut nodig dat de hoogste intelligentie de koers van de rijkdom bepaalt.”

Friedrich Nietzsche (1992: [344]): Herwaardering van alle waarden

“Much has already been written, and much more will be, about the complex relationship between the British people’s ‘structures of feeling’ and the media’s coverage of Diana’s death. ( )
There can, however, be little doubt that the impact of the event on the United Kingdom would have been very different had it not been for the manner in which it was defined by the media from the outset as a national crisis.”

Brian MacNair (1998:49): The Sociology of Journalism

Literatuur:

Brian McNair (1998): The Sociology of Journalism / London, New York, etc.: Arnold – Hodder / ISBN 0-340-70615-5

Friedrich Nietzsche (1992/1940): Herwaardering van alle waarden (vertaling van Umwertung aller Werte) / Amsterdam, Meppel: Boom – vertaler: Thomas Graftdijk / ISBN 90-5352-351-0

Richard Sennett (1986/1977): The Fall of Public Man / London, New York, etc.: Penguin / ISBN 978-0-14-100757-1

Onze universiteit is een koekjesfabriek geworden …

door Jerry Mager
(donderdag 2 mei 2013)

War is peace.
Freedom is slavery.
Ignorance is strength.

Doublethink means the power of holding two contradictory beliefs in one’s mind simultaneously,
and accepting both of them.

The best books… are those that tell you what you know already.

Until they became conscious they will never rebel, and until after they have rebelled they cannot become conscious.

The choice for mankind lies between freedom and happiness and for the great bulk of mankind, happiness is better.

― George Orwell, 1984

De managersuniversiteit is failliet: Tijd voor verandering! Onder deze titel vond donderdag 25 april 2013 in de aula van de VU aan de De Boelelaan te Amsterdam het symposium plaats van het ‘Platform Verontruste VU’ers ‘ – van 16:00-18:00.
De medewerkers-wetenschappers-docenten staat het water aan de lippen, zij willen af van het bedrijfsmatige modeldenken onder ‘ leiding’ van managers. Ze staan met hun rug tegen de muur, vluchten kan nergens meer naartoe, want alles is inmiddels gecommodificeerd – tot vermarktbare handelswaar benoemd – en managers maken overal de dienst uit. Alleen de moneymakers (geneeskunst, farmacie en nog wat bèta-departementen) zullen nog enigszins ‘ vrij’ kunnen werken – zo lang ze tenminste geld in het laatje brengen. De rest dient als behang en franje en natuurlijk als excuus voor management-banen, de overhead, die in feite parasiteert, al mag je dat nooit hardop zeggen.

De tegenwoordige universiteit is een grote koekjesfabriek die diploma’s uitspuwt en gecertificeerden aflevert. Wetenschappelijke fraude en corruptie in vele vormen en gradaties, is daar onlosmakelijk mee verbonden, evenals het controleren en disciplineren van de werkers, vooral middels ‘auditing’. Kort door de bocht – u moet de boeken vooral zelf lezen en analyseren – vat ik de geschiedenis die voorafgaat aan waarvoor we op 25 april daar in die VU-aula zaten schetsmatig samen met verwijzing naar drie boeken: 1)The Great Transformation (1944) van Karl Polanyi; 2)The Managerial Revolution: What is Happening in the World (1941) van James Burnham en 3) Animal Farm (1945) van George Orwell.
Momenteel zitten we (althans in West- Europa en de VS) in een fase die volgens mij goed is te begrijpen vanuit het perspectief dat deze boeken aanreiken. Hieronder in steekwoorden de drie boeken.

Ad 1) Karl Polanyi behandelt de commodificatie van land, arbeid en geld, om deze geschikt te maken ter verhandeling op de markt. Voornaamste aanleiding en oorzaak was de industriële revolutie met zijn massaproductie. Van de drie entiteiten liet en laat arbeid zich het moeilijkste commodificeren. Zeker hoofdarbeid. Commodificatie is wezensvreemd aan lesgeven, onderwijzen en doceren en het behandelen van dergelijke arbeid als marktwaar is een kunstmatig gebeuren dat vele ernstige nadelen, negatieve externalities, met zich brengt. Het meeste nefaste is het ontnemen van hun beroepstrots aan de vaklui en de demoralisatie van die beroepsuitoefenaren. Het is een pernicieus proces van gestage erosie dat al vele decennia de kwaliteit van ons onderwijs over de hele linie en in den brede uitholt en aantast en moeilijk zal zijn terug te draaien. Het is immers alleen baron Münchhausen gegeven zichzelf bij de haren uit het moeras te trekken.
Commodificatie gebeurt vooral om de managers gereedschappen te verschaffen waarmee zij hun pseudo-controletaken (vooral doorlopende ‘auditing’) kunnen uitoefenen.
Waar de commodificatie van geld toe heeft geleid, bewijzen de mondiale financiële crises, die volgens mij alleen in hevigheid en omvang zullen toenemen. Bij onze onderwijsinstellingen zijn de afdelingen Financiën en Vastgoed inmiddels alles-dominerend en de productie van diploma’s staat min of meer in dienst van die twee. Marketing vervult onder het mom van Communicatie & Voorlichting een minstens zo dominante rol. Kennisverwerving en – overdracht (Bildung al helemaal niet meer!) is niet langer het primaire proces – terwijl we in Newspeaktermen (zie Orwells 1984) om de oren worden geslagen met ‘De Kenniseconomie’.

Ad 2) James Burnham vertelt over de machtsovername door de managers (de bewindvoerders) die de kapitalisten allengs verdrongen en nu als lege posities bewegen op een soort van virtueel schaakbord van controle en macht. Zij brengen zelf niets tastbaars voort, zij managen alleen maar en worden daar royaal voor betaald, royaler dan degenen die het eigenlijke werk verrichten. Van dienaren zijn ze sluipenderwijs bazen en opzieners geworden, rasechte koekoeksjongen. Ik denk in dit verband altijd aan het Dickens-personage Uriah Heep.

Ad 3) George Orwell tenslotte illustreert met zijn satire Animal Farm dat het maatschappelijk proces overal op deze planeet op hetzelfde uitdraait. Oorspronkelijk geschreven om het communistische systeem aan de kaak te stellen, is Animal Farm vandaag de dag integraal toepasbaar op onze op democratische leest geschoeide maatschappij: er zullen altijd meesters/uitbuiters en slaven/uitgebuiten zijn. Overal ter wereld en onder welke ideologische denominatie dan ook. Het oppervarken Napoleon dat de scepter zwaait over de Boerderij der dieren, staat exemplarisch voor de moderne manager, inclusief de parallelle fancy titels en catchy functieomschrijvingen: “pigs liked to invent for him such titles as Father of All Animals, Terror of Mankind, Protector of the Sheep-fold, Ducklings’ Friend, and the like”. Het meest kenmerkende aan Orwells varkens en de parallelle moderne managerskaste echter is het zinloze (papier-)werk dat ze verrichten:

“Somehow it seemed as though the farm had grown richer without making the animals themselves any richer-except, of course, for the pigs and the dogs. Perhaps this was partly because there were so many pigs and so many dogs. It was not that these creatures did not work, after their fashion. There was, as Squealer was never tired of explaining, endless work in the supervision and organisation of the farm. Much of this work was of a kind that the other animals were too ignorant to understand. For example, Squealer told them that the pigs had to expend enormous labours every day upon mysterious things called “files,” “reports,” “minutes,” and “memoranda”. These were large sheets of paper which had to be closely covered with writing, and as soon as they were so covered, they were burnt in the furnace. This was of the highest importance for the welfare of the farm, Squealer said. But still, neither pigs nor dogs produced any food by their own labour; and there were very many of them, and their appetites were always good.” (het staat in Chapter X)

Tussen de mensenmanagers en de varkensbazen bestaat geen wezenlijk verschil, beide hebben hetzelfde belang, het arbeidsprobleem: “ Between pigs and human beings there was not, and there need not be, any clash of interests whatever. Their struggles and their difficulties were one. Was not the labour problem the same everywhere?”

Of, op welke wijze en wanneer de wal het schip tenslotte zal keren, vind ik een boeiende en ook een ietwat beangstigende vraag. Op internet kunt u veel googelen over de drie door mij genoemde boeken en auteurs. De boeken zijn te koop. Burnham antiquarisch zelfs in Nederlandse vertaling bij Leopold: Machtsvorming der bewindvoerders.

Een hoopgevend bericht vind ik dat enkele belangrijke Duitse(!) universiteiten besloten schijnen te hebben niet langer aan de algehele verdwazing mee te doen en geen data meer zullen aanleveren ten bate de internationale rankings, waarmee universiteitsbestuurders de blits maken, elkaar de loef afsteken en hun onderlingen onder sim houden.

Staatsmanschap in de VS nu toch verkrijgbaar …?

Tinneke Beeckman in De Standaard /  maandag 28 januari 2013

* verkorte versie – zie DS voor compleet artikel

Inzien welke politieke conflicten de toekomst bepalen en uitsluitend handelen vanuit dat inzicht. De Amerikaanse president Abraham Lincoln (1809-1865) deed het, en daarom heeft Steven Spielberg zopas een film aan zijn staatsmanschap gewijd. Je kan dat staatsmanschap illustreren, zoals Spielberg doet, door in te zoomen op Lincolns inspanningen om de slavernij af te schaffen.

Maar Lincolns grootsheid toont zich evengoed in kleinere beslissingen, zoals politieke benoemingen. Bij de aanstelling van Salmon Chase als opperrechter van het Hooggerechtshof, bijvoorbeeld. Toen schreef Lincoln: ‘Ik zou mezelf verachten als ik zou toelaten dat persoonlijke redenen mijn oordeel over de geschiktheid van Chase voor zijn post zouden beïnvloeden.’
Nochtans verraste hij vriend en vijand met zijn keuze, want de wederzijdse afkeer tussen beide heren was een publiek geheim. ( …………)
In juni 1864 stuurde Lincoln Chase eindelijk wandelen. Maar aan het begin van zijn tweede ambtstermijn benoemde hij hem dus tot rechter. Met vergevingsgezindheid had die beslissing weinig te maken. Lincoln achtte Chase gewoon geschikt voor die taak. Hij vertrouwde erop dat Chase als hoogste jurist van het land de rechten van iedereen zou verdedigen. En dat had de president juist ingeschat: Chase beëdigde de jonge advocaat John Rock, de eerste zwarte jurist die voor het Hooggerechtshof pleitte.
In Spielbergs epos komt dat verhaal niet voor. De regisseur bouwt een spanning op rond Lincolns dilemma tussen enerzijds een bloedige burgeroorlog beëindigen en anderzijds de slavernij afschaffen. Die slavernij bestond nog, ondanks de stelling in de Onafhankelijkheidsverklaring (1776) ‘that all men are created equal’. Maar de slavernij was ouder dan de Verenigde Staten zelf, en de founding fathers hadden haar niet verboden. Lincoln trachtte dus een tekortkoming in de oorspronkelijke grondwet recht te zetten.
( …………………)
Wie wil weten hoe staatsmanschap eruit ziet, kan vandaag dus in de bioscoop terecht. Wat een verademing, die film.

REACTIES

Op 28 januari 2013, zei Jerry Mager:

Antonio P., Eddy Verhaeghe en Bart Hears demonstreren met hun reacties dat de perceptie die wij tegenwoordig van politici hebben een gans andere is dan voorheen. Mag ik zeggen dat wij – net als trouwens de politiekers – cynischer zijn dan de mensen destijds? Ook niet zo gauw meer onder de indruk van “autoriteiten” en instituten. Mw. Beeckman en Bart Haers slaan beiden de nagel op de kop – ik parafraseer: wie vandaag de dag wil scoren in de politieke arena moet mediageniek (whatever that might be) zijn, geoliede contacten met de krantenuitgevers onderhouden, over een effectief PR- en Reclame-bureau beschikken en goed in de slappe was zitten. Als je een Spielberg zou kunnen inhuren om je “boodschap” over het voetlicht te brengen, zit je niet slecht. Lincoln was de eerste Republikeinse president. Obama is een Democraat. Zou deze film misschien al te waarderen zijn als de opmaat voor de komende presidents-verkiezingen in de VS?

Op 28 januari 2013 reageert Bart Haers op Mager:

Wat het laatste betreft, mag u de omkering in de ideologische positie niet ontgaan: Ooit waren de democraten veeleer conservatief en de Republikeinen vooral lieden die zich bezig hielden met wenselijke verandereingen. Wat Mevrouw Beeckman voorop stelt, denk ik, is meer dan wat uw parafrase impliceert. Ik denk zelfs dat er een tegenspraak is tussen uw kijk en de visie van mevrouw Beeckman. Zij schrijft dat je als politicus (m/v) best enige listige sluwheid aan de dag kan leggen. Alleen, het verschil tussen mensen als Lincoln, Churchill en in onze tijd Jacques Delors, ten aanzien van een WIlders of de gewone afgevaardigde? De eersten hanteerden hun sluwheid ten behoeve van het algemeen belang, de tweede voor eigen doeleinden. Pas achteraf kan blijken wat nu bewondering verdient en wat mateloze afkeuring. En ik dacht dat de film pas na de 5 november in roulatie is gebracht, maar ik ben er niet zeker van.

Op 28 januari 2013, zei Morgane le Fay:

Het is allicht preken voor de ganzen, maar mag ik de goegemeente eraan herinneren dat het meervoud van samenstellingen met -man niet -mannen is maar -lui of -lieden? Het zijn dus geen vakmannen, staatsmannen etc. maar vaklui, staatslieden… Een mens zou hopen dat dergelijke seksistische meervouden lang geleden en voor immer waren verzwonden, maar de menselijke hardleersheid kent blijkbaar geen grenzen. Terloops, voor sneeuwmannen maak ik graag een uitzonderling (pun intended).

Op 28 januari 201 reageert Jerry Mager op Morgane:

Morgane, u refereert aan de tijden van Koning Arthur. Toen golden die meervouden inderdaad. Tegenwoordig zeggen we: personen. Om te voorkomen dat we als seksist aan de kaak worden gesteld (op de Grote Markt van You Tube bijvoorbeeld). Dus sneeuwpersonen s.v.p., al vind ik sneeuwpoppen toch lieflijker klinken. En hoe denkt u over de Verschrikkelijke Sneeuwman in het meervoud te spreken? Een is erg genoeg, dat wel.

Op 28 januari 2013, zei Morgane le Fay:

Niet Erg, Verschrikkelijk! Geachte heer Mager, ik heb geen moeite, behalve esthetische, met timmermensen en staatspersonen, maar vakmannen en staatsmannen doen mijn Avalonse maag keren. Liever -lui dan -mannen, zeg ik. Sneeuwpoppen mogen dan al het Nederlandse winterlandschap domineren, in de Wereldstad Antwerpen worden dergelijke effegieën al snel ‘snieuwpoepen’ en dat willen we niet, wel?

Op 28 januari 2013, zei Jerry Mager:

@ Morgane, dat Antwerpen een metropool is geef ik u grif en gaarne toe! En toch gezellig, dus dubbelop top. Ik weet wat ‘poepen’ in het Zuidnederlands betekent, dus ‘snieuwpoepen’ zal wel een erg koude, misschien zelfs ‘ frigide’ (?) aangelegenheid zijn – als de ‘mannen’ of de ‘lui’, ‘hem’ tenminste kunnen terugvinden, in de kou. U merkt het: wij zijn altijd in het nadeel.

Op 28 januari 2013, zei Roger Vyverman:

Lincoln nam in zijn cabinet inderdaad politieke rivalen op. Hij wenste rondom zich ook ( bekwame ) mensen die hem slecht nieuws konden brengen. Het boek ‘Team of Rivals’ van Doris Goodwin, waarop Spielberg’s film gebaseerd is, gaat hierover. Het lijkt evenwel niet correct, zoals Beeckman stelt dat hij vredesakkoorden uitstelde wegens vrees van inmenging van het Zuiden. Lincoln was overtuigd van de superioriteit van het blanke ras, maar keurde slavernij af. Hij vond dat afschaffing van de slavernij een militaire noodzaak was, men moest de zwarten onttrekken aan de oorlogsinspanning van het zuiden: “We must free the slaves or be ourselves subdued”, zei hij in juli 1862. Men kon hem overtuigen te wachten tot na het winnen van een grote veldslag op het Zuiden, omdat anders de emancipatie als een wanhoopsdaad zou beschouwd worden. De overwinning bij de Battle of Antietam op 17 September 1862 kwam daarom als een bevrijding en op 1 januari 1963 kwam de ‘Emancipation Declaration’.

Op 28 januari 2013 omstreeks 11:34, zei Roger Vyverman:

De ‘Emancipation Declaration’ kwam er op 1 januari 1863 uiteraard. Maar het zou dan nog wel een honderd jaar duren vooraleer de zwarten volledige burgerrechten zouden hebben.

Op 28 januari 2013, zei Jerry Mager:

@ Roger Vyverman, dank u voor de info aangaande het boek van Doris Goodwin; wist ik niet. Goed Lezen is zo belangrijk! Fascinerend bij u te lezen dat Lincoln een “ pragmatisch” man moet zijn geweest: slaven als productiemiddelen, waarom ook niet. Echter, ik besef dat ik makkelijk praten heb in 2013, na geschiedenisonderricht over twee wereldoorlogen en ettelijke tsunami’s gedurende mijn bestaan, om over de financiële amokmakers en mayhem-minkukels maar niet te spreken. Dat mw. Beeckman het nobele eruit haalt en daar graag aan refereert, vind ik alleen maar prijzenswaardig. Moge er slechts een fractie van bewaarheid worden, dan zouden we al een eind op streek zijn in een volgens mij heilzame richting!

Op 28 januari 2013 omstreeks 13:57, zei Roger Vyverman:

Lincoln was inderdaad zeer pragmatisch. Tijdens zijn campagne voor het presidentschap werd hem ‘double talk’ verweten. In staten die gunstig stonden voor afschaffing van slavernij, sprak hij zich uit voor de gelijkheid van zwarten en blanken. In staten die ongunstig stonden voor afschaffing, gebruikte hij racistische taal. In Chicago: “ My friends, let us unite as one people throughout this land until we shall more stand up declaring that all men are created equal”. In Charleston:” I will say then, that I am not nor have ever been in favor of bringing about in any way, the social and political equality of the white and black races… I will say in addition , that there is a physical difference between the black and the white races, which, I suppose, will forever forbid the two races living together upon terms of social and political equality” ( Lincoln, Speeches and Writings, Library of America, 1989, p. 751 ). ‘Double talk’, voor het goede doel en dus staatsmanschap.

Post Navigation